Wie kan nog instaan voor zijn of haar eigen gedrag als er zulke existentiële belangen op het spel staan? Het gaat hier om een ondenkbaar groot menselijk drama waaraan een ouder de zin van zijn bestaan kan ophangen. De complexiteit van de plot van deze film wordt nog eens vergroot doordat er een aantal andere grotere en kleinere verhaallijnen ingesleept worden. Hierdoor ontstaat – ook in het hoofd van de kijker – een zekere logica waardoor de kijker meegesleept wordt in het begrip voor het handelen van de ouders. Natuurlijk wil je als ouder weten wat het ongeluk met de quad nu precies heeft veroorzaakt, natuurlijk zijn er in de onderlinge verhoudingen ergernissen en irritaties die door de emoties enorm worden uitvergroot en hun eigen dynamiek gaan krijgen. Wat natuurlijk ook bijdraagt aan de geloofwaardigheid zijn de prachtige dialogen en de nauwgezette uitwerking van de karakters. De licht autistische Erik, onverstoorbaar en veel aandacht voor elk detail, de verbeten Anouk die niet meer loslaat als ze haar tanden ergens heeft ingezet, Danny, de enige die het hoofd nog enigszins koel houdt en tenslotte de mooie Gwen, met haar angst voor het leven en die een veilige plek heeft gevonden bij haar Erik.